حلقه بر در

گر در یمنی چو با منی پیش منی

 

بسم الله الرحمن الرحیم

 

چقدر نوشتن در این خانه ی فیروزه ای را دوست دارم . و چه خوب است اولین نوشته در آغاز سال !

قبول دارم هم بال من !

عیب از ماست . ماییم که نگاه هایمان را غبار عادت گرفته . و فراموشی که گاهی عجیب خیمه می زند بر باورمان .

یادت هست یک بار درباره ی فواره ها حرف زدیم ؟

گفتم نماز خواندن ، هنگامی که تکبیرهایم با موسیقی آب درهم تنیده می شود را دوست دارم اما باید صدای فواره ها همیشه در گوشم باشد ، همه جا ، همه وقت ...

حالا مدام به این فکر می کنم که نوای لبیک محرمان حرم امن اللهی ، همیشه باید در جانم باشد ، همه جا ، همه وقت .

 

*

سال نوی تو هم مبارک ، حوای سر به هوا !

راحله

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم فروردین 1390ساعت 2:29  توسط   |